محتوای آموزش دینی کودکان یکی از ضروری ترین مؤلفه های تربیت اسلامی است، اما استخراج نظاممند مؤلفه های محتوایی آن از منابع اصیل دینی، به ویژه احادیث معصومان (ع)، نیازمند بررسی دقیق علمی است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین مؤلفه های محتوایی آموزش دینی کودکان بر اساس سیره ی قولی و عملی معصومان (ع) انجام شده است. روش علمی این پژوهش با رویکرد توصیفی و تحلیلی و گرد آوری کتابخانه ای انجام شده است. تحلیل روایات نشان داد که معصومان (ع) آموزش کودکان را از ۶ تا ۷ سالگی آغاز میکردند و مؤلفه های محتوایی آموزشی ای را که دنبال مینمودند عبارت بودند از: ۱. آموزش توحید و خداشناسی (با محوریت مفروض گرفتن وجود خدا، ادله روشن، معرفی صفات الهی و ایجاد ارتباط عاطفی با خدا)؛ ۲. آموزش محبت اهلبیت (ع) (از طریق بیان فضایل، بزرگداشت یاد، زیارت قبور، استفاده از هنر و هدیه)؛ ۳. آموزش خواندن و نوشتن به عنوان مهارت پایه؛ ۴. آموزش قرآن (به عنوان حق فرزند بر والدین)؛ ۵. آموزش احکام و احادیث (پیش از آلوده شدن ذهن به عقاید انحرافی)؛ ۶. آموزش حکمت و پندهای اخلاقی (با تأکید بر تدریج و تناسب سنی)؛ ۷. آموزش آداب اجتماعی و فردی (به هنگام رویارویی با عمل)؛ ۸. آموزش نماز (از هفت سالگی با سهل گیری)؛ ۹. آموزش روزه (از هفت تا نُه سالگی با تمرین تدریجی). اصل تدریج، تسهیل، الگودهی عملی و توجه به تفاوتهای فردی در تمام این مؤلفه ها جاری بود.
)